Friday, June 29, 2012

നമുക്ക് നഷ്ടമായത്!


മിനുസമാം മണ്ണിന്റെ മാറില്‍ച്ചവിട്ടി,
മഷിതീര്‍ന്ന തണ്ടിനെ മാന്തിപ്പറിച്ച്,
മണമുള്ള റബറിനാല്‍ മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു നീ എന്നിലെ ഇന്നലെ...

വേപ്പിന്റെ കുളിരിനെ വേണ്ടെന്ന വെച്ചിട്ട്,
വേലിവളപ്പിലെ ചെമ്പരത്തി വെട്ടി,
വേലചെയ്യാതെ വിയര്‍പ്പു വെറുത്തിട്ട്,
വന്‍ മതില്‍ കെട്ടി നീ വേര്‍തിരിച്ചില്ലയോ...

പൊതിഞ്ഞുകെട്ടീലയോ വാഴക്കുടയെ നീ,
പതുപതുപ്പുള്ളൊരാ പുള്ളിക്കുടയെ
മണ്ണിലും വിണ്ണിലും വെയ്ക്കാതെ കാത്തുനീ ഓര്‍മ്മിച്ചിടുന്നില്ലേ...

മിനുസ്സമാം മണ്ണിന്ന് കാല്‍ വഴുതിച്ചതും,
മണമുള്ള റബറിന്റെ മനസ്സിലെ മോഹവും,

വന്‍മതില്‍ വളമിട്ട ,
വേര്‍തിരിവിന്‍ മുഖം...
പുത്തന്‍ കുടയിലെ പുതിയതാം പാഴ്ച്ചിന്ത...

എന്റെ ഇന്നലെകളെയും
നിന്റെ ഇന്നിനെയും കൊന്നുകളഞ്ഞുവല്ലോ!



Thursday, June 28, 2012

തണുത്ത സ്പര്‍ശം


എല്ലാവരെയും സുഖിപ്പിച്ച്
നിര്‍ത്താതെ കാറ്റൂതിയ്ക്കൊണ്ട്,
രാപകലോളം കറങ്ങിയിട്ടും
തലചുറ്റി വീഴാതെ,
ഇലക്ട്രോണുകള്‍ മാത്രം തിന്ന്, 
മാറാലമുറികളെ തുടരെത്തുടരെ 
തകര്‍ത്തെറിഞ്ഞു,
ചിറക് മൂന്നുണ്ടായിട്ടും,
പുറം ലോകത്തേയ്ക്ക് 
പറന്നകലുവാനാകാതെ...

എന്റെ ദൌര്‍ബല്യം ചൂഷണം ചെയ്ത് 
വിശ്രമിയ്ക്കാനനുവദിയ്ക്കാത്ത പ്രിയരെ,
ചിറകിനാവോളവും 
നിങ്ങളുടെ തലയ്ക്കുമുകളിലുണ്ടാകും
എന്റെയൊരു തണുത്ത സ്പര്‍ശം!



 


Wednesday, June 27, 2012

ചൂരല്‍ക്കഷായം തീര്‍ന്നുകെട്ടോ!



 ഇന്നും അവന്‍ തന്നെയായിരിയ്ക്കും ഉസ്കക്കൂളിന്റെ മാവിലെറിഞ്ഞ് സാദിഖിന്റെ തല പൊട്ടിച്ചത് !എന്റെ ജീവിതം കോഞ്ഞാട്ടയാക്കാന്‍ കച്ച കെട്ടി ഇറങ്ങീരിക്ക്യാ...  മനസ്സില്‍ ഓര്‍ത്തപ്പൊഴേയ്ക്കും മേരിട്ടീച്ചറ് മേശയ്ക്കുള്ളില് കയ്യിട്ടു. അകത്തേയ്ക്ക് വലിഞ്ഞതാ എന്നിട്ടും ടീച്ചറിന്റെ കയ്യിലിരുന്നു. ഇങ്ങനെത്തവന്മോരുടെ പാറപോലത്തെ ശരീരവും, കരിങ്കല്ല് പോലത്തെ തുടയിലും വീണ് തലതല്ലിച്ചാകാന്‍ തന്നെയാണ് എന്റെ വിധി.


 ഇത്തവണ ബഞ്ചിനിട്ടാണ് തലകൊണ്ടത്. ഇടീടെ ആഘാതത്തില്‍ ഒരു ചെറ്യേ കഷ്ണം ഊരിത്തെറിച്ചും പോയി. അപ്പളാ മനസ്സിലായെ ഇന്ന് മാവേക്കള്ളന്‍ ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചവനല്ലെന്ന്. പക്ഷേ മാവേല്‍ക്കള്ളനാരായാലും കിട്ടണത് നമ്മക്ക് തന്നെയാ. എന്റെ നെറുംകും തലേന്നൊരു കഷ്ണം അടര്‍ന്ന് പോയിട്ടും ഏറ് കിട്ടിയവന്‍ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.

ദൈവമേ ആറ് എ യിലെ പിള്ളേര്‍ക്കെല്ലാം നല്ല ബുദ്ധി കൊട്ക്കണേ പൊട്ടിയ തലയില്‍ തൊട്ടോണ്ട് പറയുന്നതെങ്കിലും കേള്‍ക്കെണെ എന്റെ ദൈവമേ...അല്ലെങ്കില്‍ ആറ് ബി ക്കാര്‍ക്ക് മാങ്ങാമോഹം ഉണ്ടാക്കണെ. ആറ് ബിയിലെ സിന്ധുട്ടീച്ചറിന്റെ ഡ്രോയില് ഇരിയ്ക്കണതിന് ഒരു പൊട്ടലാകട്ടെ പോറലാകട്ടെ ഒന്നുമില്ല. ക്ലാസ്സ് ലീഡറ് ശ്യാമ കൊണ്ടുവന്നപ്പോളിരുന്ന പോലെ തന്നെ.

    ഡയറി ഇത്രേ ഒള്ളു. ബാക്കി എഴുതിയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴേയ്ക്കും - ആറ് എ യിലെ ചുണക്കുട്ടികളുടെ കൃത്യങ്ങള്‍ പൊട്ടിച്ചീറ്റിയ ചൂരലിന്റെ സംസ്ക്കാരം ഉച്ചയ്ക്ക മുമ്പേ നടത്തിക്കാണണം .രാത്രി ഉറങ്ങാമെന്നും    ഉച്ചനേരത്തെഴുതാമെന്നുമോര്‍ത്ത ആ ചൂരലിന് ആറ് എ ക്കാര്‍ പണി കൊടുത്തതാവാം. പിറ്റേന്നും സാദിഖിന് ഏറ് കൊണ്ടോ, മാവേല്‍ക്കള്ളന്മാര്‍ വീണ്ടും ആറ് എ യില്‍ത്തന്നെ പിറവിയെടുത്തോ, ഇതെല്ലാം അറിഞ്ഞ് ആറ് ബി ചൂരല്‍ ശത്രുസംഹാരം നടത്തിയോ, ആറ് എയിലെ അരുണ്‍ മാവേല്‍ക്കള്ളന്‍ പോസ്റ്റിലേയ്ക്ക് തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടോ, ആറ് ബി ചൂരല്‍ ആറ് എ ചൂരലിന് പകരക്കാരനായോ ഒന്നും പറയാതെ ആ ഡയറി അപൂര്‍ണ്ണമായി അവസാനിച്ചു. 

   വര്‍ഷങ്ങളായി എച്ച്.എം ആയി സേവനമനുഷ്ഠിയ്ക്കുന്ന വിജയലക്ഷ്മിട്ടീച്ചറിനോടൊപ്പം വന്ന ചൂരല്‍ ഇന്ന് പഴയചാര്‍ട്ടുകള്‍ക്കിടയിലൊളിച്ചിരുന്ന് വായനാ ദിനത്തില്‍ അപ്പൂപ്പന്റെ ഡയറി സമാഹാരത്തിലെ അപൂര്‍ണ്ണമായ അവസാന ഭാഗം വായിച്ചുറങ്ങുവാന്‍ തുടങ്ങി. ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ മടുത്തപ്പോഴാണ് ഇത് വായിക്കാമെന്ന കരുതിയത്. ബോറായി, എന്ത് പറ്റിയെന്ന് പറയാതെ അവസാനിയ്ക്കുന്ന ഒരു പൊട്ട ക്ലൈമാക്സും. പൊടിക്കിടയിലെ ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും... ചൂരല്‍പ്പേരക്കുട്ടികളെയെല്ലാം ഉറക്കിക്കൊണ്ടൊരു തരാട്ട് പോലെ... ഉറക്കം മടുത്തു പക്ഷേ!    ഒടുവില്‍ പഴയ ചാര്‍ട്ടുകളില്‍ നിന്നും സടകുടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ് ചൂരല്‍  പതിയെ കണ്ണ് തുറന്നു. ആരുടെയെങ്കിലും അടുത്ത് പോയി ഒരടിവാങ്ങാന്‍ കൊതിച്ചു

അപ്പൂപ്പന്റെ കാലത്തെ തെമ്മാടിപ്പിള്ളേരെയും കാത്ത്...
മധുരക്കനിയേകുന്ന മാവ് കുട്ടികളെ കൈനീട്ടി വിളിയ്ക്കുന്നതും കാത്ത്...
ഡ്രോയറില്‍ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങി തുടയിലോ കയ്യിലോ ചാടി വീഴുന്നതും കാത്ത്...
പക്ഷേ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല...
ആരും ചൂരലിനെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയില്ല.
ക്യൂ പാലിച്ച് പോകുന്ന കുട്ടികളും,
തണലോ,മധുരമോ ഏകാത്ത മാവും,
വായില്‍ നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങി കയ്യില്‍ കയറിയ നരച്ച ആംഗലേ
യ പദങ്ങളുമായി ശാസനയുടെ പുതിയ  രൂപം കണ്ട്...
ഒരിറ്റു കണ്ണീരു ബാക്കിയാക്കി ചൂരലയ്യോ! പൊട്ടിത്തെറിച്ചു...




Tuesday, June 26, 2012

ഇല്ല , ഗ്യാരണ്ടി പീരിയഡ് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല !


പനി ഒരുതരത്തില്‍ സുഖമുള്ള ഏര്‍പ്പാടാണ്.
വീട്ടുകര്‍ക്കും ആന്റിബോഡിയ്ക്കും മാത്രമാണ് പണിയുള്ളത്.
ആന്റിബോഡിയുടെ പരാജയം വീട്ടുകാരെ പരാജയത്തിന്റെ പടുകുഴിയിലാക്കുന്നു.
ആന്റിജന്റെ പരാജയമാകട്ടെ വീട്ടുകാരെ സന്തോഷിപ്പിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
എന്നാല്‍,ആ‌ന്റിജന്റെ ജയവും ആന്റിബോഡിയുടെ പരാജയവും എന്നെ - വീട്ടിലെ കട്ടിലില്‍ കിടത്തുന്നു.

കമ്പിളി കൊണ്ടുള്ള പുതപ്പാല്‍,
മണിയെത്ര കഴിഞ്ഞാലും എഴുന്നേല്‍ക്കെണ്ട എന്ന ഉറപ്പ് നല്‍കുന്നു...
എന്റെ വിശക്കുന്ന വയറിനേക്കാള്‍ വേഗത്തില്‍ അറിഞ്ഞെല്ലാം ചെയ്യുന്നു...
ശകാരങ്ങളുടെ പേമാരി പെയ്യുന്ന ദിനങ്ങള്‍,
കൊഞ്ചലിന്റെയും കൊഞ്ചിയ്ക്കലിന്റെയും സൂര്യോദയത്തിന് വഴി മാറുന്നു...
സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെ ദിക്ക് തെറ്റിയും തെറ്റാതെയും സഞ്ചരിയ്ക്കാന്‍,
വീട്ട്കാരുടെ ഗ്യാരണ്ടി പീരിയഡിലേയ്ക്ക്...
രോഗശാന്തിയ്ക്കായ് എല്ലാവരും പ്രാര്‍ത്ഥിയ്ക്കുമ്പോഴും,
ശ്രുശൂഷയുടെ സുഖം പഠിച്ച്,
താമസിച്ചുണരലിന്റെ സുഖം ഞാന്‍ ആസ്വദിയ്ക്കുന്നു...

എന്നാല്‍ ആന്റിജന്‍ കയ്യൊഴിയുമ്പോള്‍ ആന്റിബോഡി വെണ്ണിയ്ക്കൊടിപാറിയ്ക്കുമ്പോള്‍...
കട്ടില്‍ പുസ്തക മേശയ്ക്കും,
കമ്പിളിയുടെ ചൂട് രാത്രിയുടെ തുളച്ചിറങ്ങും കുളിരിനും,
താമസിച്ചുണരല്‍ അലാറത്തിന്റെ കരകരപ്പിനും,
വിശപ്പിന്റെ അത്യാര്‍ത്തിയ്ക്ക്
മിതത്തിന്റ കൂച്ചു വിലങ്ങിനും സ്ഥാനം കൈമാറുന്നു.

ശകാരത്തിന്റെ കൂര്‍ത്ത -പരുത്ത വാക്കുകള്‍
സുന്ദര സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് പോറലേല്‍പ്പിയ്ക്കുമ്പോള്‍ പുറംമോടിയ്ക്കേറ്റ ക്ഷതത്താല്‍ വിടവ് കീറി പുറത്തേയ്ക്ക് വരുമ്പോള്‍...

അമ്മ ചായയുമായി അരികില്‍
ഇല്ല ഗ്യാരണ്ടി പീരിയഡ് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല ."



Monday, June 25, 2012

തലയിണ



തലക്കനം താങ്ങിനിര്‍ത്തി,
സ്വപ്നങ്ങളുടെ സ്വകാര്യതയില്‍ ഇക്കിളികൂട്ടി,
കലഹിപ്പിരിയുമ്പോള്‍ ഒരു കൂട്ടിരിപ്പുകാരിയായ്,
സന്തോഷക്കതിരേറ്റുവാങ്ങി,
രാത്രിയിലൊറ്റയ്ക്കല്ലെന്നോര്‍മ്മപ്പെടുത്തി,
ചിലങ്കയ്ക്കും യക്ഷിയ്ക്കഥയ്ക്കും നേരെ നമ്മെ എറിഞ്ഞു കൊടുക്കാതെ,
എറിപ്പാവയായ്,
തന്റെ സൊന്ദര്യക്കുറവാല്‍ മോടി കുറയെണ്ടെന്ന് കരുതി ഷീറ്റും പുതപ്പും പുതുക്കോടിയുടുക്കുമ്പോള്‍ ഓണത്തിനു വിഷുവിനും പണിയ്ക്കു നില്‍ക്കണ അമ്മായ്ക്കു കിട്ടണ പോലെ പേരിനൊരു കുപ്പായവുമിട്ട് ചിരിച്ച്,
പേടിപ്പിയ്ക്കുന്ന പകല്‍ നേരങ്ങള്‍ക്ക് വിരാമമിട്ടു കൊണ്ട് കിടക്കുമ്പോള്‍ വിയര്‍പ്പും ചൂടും ഏറ്റുവാങ്ങിയിട്ടും ,
ഉരുകിയൊലിയ്ക്കാത്ത ഉപ്പുകൂനയായ്,
നമുക്കായി വായിലും മൂക്കിലും എല്ലാം പഞ്ഞി നിറച്ച്!

               - തലയിണ

Friday, June 22, 2012

അവള്‍


ബസ് യാത്രക്കു ശേഷം,
കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ബാക്കി ടിക്കറ്റ് കീറിക്കളയവേ,
അവള്‍ തന്റെ അരികിലേക്ക് നോക്കി.

ഒരു സ്ത്രീ
നീല പഴകിയ സാരി,
തേഞ്ഞ് പൊട്ടിയ ചെരുപ്പ്,
അലസമായ മുടി,
വിയര്‍ത്തൊലിച്ച പൊട്ട്,
നിറം മങ്ങിയ കമ്മല്‍,
ശോഷിച്ച ശരീരം,
വിറയാര്‍ന്ന മുഖം,

"ചൂടുള്ള വാര്‍ത്ത "
"ചൂടുള്ള വാര്‍ത്ത "


പീഡനവും കൊള്ളയും കലാപവും വില്‍പ്പനച്ചരക്കാകുമ്പോള്‍
അവരുടെ
വിയര്‍ത്തൊലിച്ച കവിളുകളും
എല്ലുപൊന്തിയ കൈത്തണ്ടകളും
മിടിക്കാന്‍ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ഞരമ്പുകളും
ചൂടുള്ള വാര്‍ത്തകളിലെ നാണയത്തുട്ടുകള്‍ക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു.

കാരണം,
ഇതാണ് ജീവിതം
ഈ വാര്‍ത്ത ആരും കാണുന്നുമില്ല.
 

Thursday, June 21, 2012

തിരികെ വരൂ നീ...


ഇന്നലെ മഴ "ചാറ്റില് ണ്ടാര്ന്നു”.
അപ്പളാ അറിഞ്ഞേ ഓക്കടെ പാദസരം കളഞ്ഞ് പോയിന്ന്
അതിനെ ഓളെ അമ്മ തല്ലീന്നും പൊടിഞ്ഞ ചോര കണ്ട് ചിണ്ങ്ങിപ്പളാ ഇന്നലെ മഴ പെയ്തേന്നുമപ്പളല്ലേ മ്മക്ക് പുടി കിട്ടീദ്!
അതിന്റേടയ്ക്ക് മോങ്ങാനിരന്നോന്റെ തലേല് തേങ്ങാക്കൊല വീണ മാതിരി കണ്ണീരോണ്ട് നല്ല കമ്പനി വാച്ചല്ലേ നിന്നോയത്!  
അതോണ്ട് നേരത്തിനും കാലത്തിനും കാറ്റോടും പറയാനായില്ലന്നത്രേ ഓക്ക്!
ഓക്ക് വെളിവില്ലാച്ച്ട്ട് കാലബോധമില്ലാത്ത കാലാവസ്ഥ എന്ന് അഭിപ്രായോം കിട്ടീ കേരളക്കാലത്തിന് കേരളീയരുടെ വക.
നിരീക്ഷണകേന്ദ്രത്തിന്റെ പറച്ചിലെല്ലാം തെറ്റിച്ചതിന് ഓക്കിന്നലെ മാരുതി വാദ്ധ്യാരു പെട കിട്ടീന്നൊരു വാര്‍ത്ത കിട്ടി.

ഇത്രേംക്കെ കേട്ട്ട്ടും ഞാന്‍ മഴേടെ സെറ്റ് തന്ന്യാ...
എത്ര നാശം വിളികള്‍ കേട്ടിട്ട് അള്ടെ ഹൃദയം കലങ്ങീട്ടണ്ടാവും.അതാവും മേഘത്തെ സമാധാനിപ്പച്ച് വെള്ളത്തുള്ളിയാക്കിത്തന്നെ സംഭരിപ്പിക്കണെ....

കാലവര്‍ഷവും, തുലാവര്‍ഷവും, പഠിച്ച വന്നപ്പഴേയ്ക്കും മഴ വിജ്ഞാന കോശങ്ങളില്‍ കേറിയൊളിച്ചിര്ന്ന് കരയുന്ന് സ്വപ്നത്തിലൂങ്കൂടെ വിചാര്ച്ചില്ലട്ടാ!

മിണ്ടി മിണ്ടി ഒരു സ്മൈലിയിട്ട് ഗൂഡ് നൈറ്റും ടേക്ക് കെയറും പറഞ്ഞ് മടങ്ങാന്ന് തന്ന്യാര്ന്നു മനസ്സില്. പക്ഷേ! അപ്പളേയ്ക്കും മാറാത്ത മനസ്സിന്നുടമകളോടെല്ലാം ബൈ ബൈ പറഞ്ഞവള്‍ അക്കൌണ്ട് ഡിലീറ്റി.പിന്നീട് മഴാന്ന് സേര്‍ച്ച് ചെയ്തപ്പോഴും ഫ്രണ്ട് ലിസ്റ്റില്‍ നിന്നും അവള്‍ റിമൂവായ്ര്ന്നു. തിരയല്‍ തുടര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഗൂഗിളും പറഞ്ഞു "No Information”


Sunday, June 17, 2012

നഗരം


പച്ചപ്പട്ടുടുത്ത പാടത്തിന്റെ ഭംഗിയേക്കാള്‍
പച്ചപ്പട്ടുകളുടെ കുത്തകവ്യാപാരികള്‍
പടര്‍ന്ന് പന്തലിച്ച് കിടക്കുന്നിടമാണെനിയ്ക്കിഷ്ട്ടം!

വയല്‍ വരമ്പിനെ മുറിച്ചുകൊണ്ടോടുന്ന പട്ട്പാവാടക്കാരികളേ,
എനിയ്ക്കിന്ന് സൊന്ദര്യമായ്തത്തോന്നുന്നത്
ജീന്‍സും ടോപ്പുമിട്ട് ഭൂമിയേക്കാളുമുയരത്തില്‍ ഊന്നുവടികളെ തള്ളിമാറ്റിയോടുവാന്‍
ശീലിച്ചിവരെയാണ്!

ഗിരിശൃംഗങ്ങളുടെ ഉയരത്തില്‍ നിന്ന്
താഴേയ്ക്ക് കൂപ്പുകുത്താന്‍ മട്ടില്‍ നില്‍ക്കുന്ന
കൊച്ചുകൂരകള്‍ "തുറന്ന്"നല്‍കുന്ന ഏകാന്തത എനിക്കിഷ്ട്ടമല്ല.
സിമന്റ് കൊട്ടാരങ്ങളിലെ ശീതളിമയിലെ ഏകാന്തതയെ ഞാന്‍ പ്രണയിയ്ക്കുന്നു പക്ഷേ!

നാട്ട് വര്‍ത്തമാനങ്ങളില്‍ നിന്നും പുറത്തേയ്ക്ക തെറിയ്ക്കുന്ന "നേരം വാ നേരെ പോ” ശൈലി,
ഗൃഹാതുരതയുടെ ശക്തിക്ഷയിച്ച കയ്ക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍...
വെറുപ്പാണെനിയ്ക്കിവയെയെല്ലാം.
പാതി ചാരിയ ഹൃദയവുമായ് ജീവിയ്ക്കുവാനും
ഭാഷയെ ചവച്ചരച്ച് അക്ഷരങ്ങളായ്ത്തുപ്പുവാനും ഞാന്‍ നന്നായി പഠിച്ചു!

കളകളമൊഴുകുന്ന പുഴയില്‍ച്ചാടി നീന്തുവാനും
മീനുകളെ പിടിയ്ക്കുവാനും ശ്രമിയ്ക്കുന്നത്
വെറും സമയം കൊല്ലിയാണെന്നും ഞാന്‍ പഠിപ്പിയ്ക്കപ്പെട്ടു.
പകരം പ്രോജക്റ്റുകളില്‍ പുഴകളെക്കുറിച്ചെഴുതിയും
ക്യാമറക്കണ്ണുകളിലൂടെ പാവങ്ങളുടെ
പുറംമോടി വലിച്ചൂരി അത് മഹാശൃംഗലകളിലൂടെ
നാടെങ്ങും പ്രചരിപ്പിയ്ക്കുവാനുമാണെനിക്കിഷ്ട്ടം!

ശൂദ്ധമായ സിമന്റില്‍ വിളയിച്ച കായ്കനികള്‍ക്കുള്ളിലെ
ഉറക്കിക്കിടത്തുന്ന മത്ത് പിടിപ്പിയ്ക്കുന്നതെന്തും
എന്റെ ഭാഗമായ്ക്കഴിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്നു!

ഗ്രാമത്തിന്റെസ്വച്ഛശീതളിമയേക്കാല്‍
നഗരത്തിന്റെ ചൂടും ചൂരുമാണെനിയ്ക്കിഷ്ട്ടം!

ചറപറ വര്‍ത്തമാനംപറയുന്നതിനേക്കാള്‍
ശ്രേഷ്ഠം വായടച്ചിരിയ്ക്കുന്നതാണെന്ന ‍
ധാരണയില്‍ ഞാന്‍ മുങ്ങുകയാണ്...
പക്ഷേ രക്ഷപെടുത്താനുള്ള ശുഭാപ്തി വിശ്വാസം ഞാനെന്നില്‍പ്പോലും കാണുന്നുമില്ല!
പൊയ്മുഖത്തിനുള്ളിലെ കാണാക്കയങ്ങള്‍
കാണാതെപോയ എനിയ്ക്ക്
ഈ ധാരണയിലെ ചുഴിയുടെ ഭാഗഭാക്കാകുവാനാണിഷ്ടം എന്ന് പറയുവാന്‍ ലജ്ജിയ്ക്കേണ്ടതുണ്ടോ!
എന്തിന് ലജ്ജിയ്ക്കണം കാരണം നഗരത്തിന്റേതായ എല്ലാം എന്റേതുകൂടിയല്ലേ. നഗരമരണം പോലും എന്നിലഭിമാനം ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യന്നു!

ഷോപ്പിങ്ങ് മാളുകളില്‍ ചെന്ന്
ആതിഥ്യമര്യാദകളോരോന്നായി വെട്ടിവിഴുങ്ങി
അതിന് വില നലി‍കിയിറങ്ങുന്ന അതിഥിയാവാനാണിന്ന് എനിയ്ക്കിഷ്ട്ടം!

ഭൂഗോളത്തില്‍പ്പാറി നടന്ന്
ഇഷ്ട്ടവും പങ്കുവെയ്ക്കലും സാദ്ധ്യമാക്കി
ഒഴിഞ്ഞുമാറല്‍ ജീവിതശൈലിയെ
ഒന്നാന്തരമായ് വാഴ്ത്തുന്ന
സമൂഹത്തെ സമൂഹമെന്ന് വിളിയ്ക്കാന്‍ ഞാനാശിയ്ക്കുന്നു!

കടമകളിലൊളിഞ്ഞിരിയ്ക്കുന്ന കാടത്തത്തിന്
നിഷ്ക്കളങ്കതയും നന്മകളുമേകി അതിലഭിരമിച്ച്
കഴിയുവാനാണ് എനിയ്ക്കിഷ്ട്ടം!

കയ്യിലെ ചേറും ചെളിയും ഹാന്റ് വാഷുകളാല്‍
ശൂദ്ധീകരിയ്ക്കുമ്പോള്‍
നശിപ്പിയ്ക്കപ്പെടുന്ന അണുക്കള്‍ക്ക് പോലും ഉണ്ടായിരുന്ന നിസ്വാര്‍ത്ഥതയെ
മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കാതിരിയ്ക്കുന്നത്
എന്റെ സമൂഹത്തോടുള്ള ബാധ്യതകൊണ്ടു കൂടിയാണ്!

കുന്നുകള്‍ വഴിപാകിയ ഹൈവേകളിലൂടെ
ചീറിപ്പായുമ്പോള്‍
യാചകരെയും ഭിക്ഷക്കാരെയും കാണുമ്പോള്‍
മനസ്സിലെ കള്ളി മുഖത്ത് പുച്ഛത്തിന്റെ പേമാരിപെയ്യിക്കുന്നു!
പണ്ടെന്നോ നാണയത്തുട്ടുകളിട്ടവരുടെ
സന്തോഷത്തിലേറ്റം സന്തോഷിച്ച കാലത്തെ ഹൃദയത്തില്‍
സ്വാര്‍ത്ഥത എന്ന വിഷം
ഓസ്മോസ്സിസ് നടത്തിയിരിയ്ക്കുന്നു.
വറ്റിയ ഹൃദയം
മിടിയ്ക്കുന്നത് ഒരിറ്റു ജലത്തിനാണെങ്കിലും
കയ്യിലെത്തുക വറ്റിവരണ്ട ബ്രഡ്ഡ് കഷ്ണങ്ങളാകുന്നു!
അല്ലെങ്കില്‍ തലയില്‍ കാല്‍ കയറ്റിയ ഷട്ടപ്പുകളും!

വേനലില്‍ സൂര്യന്‍ കരുണ കാട്ടാത്തപ്പോള്‍
മാത്രം ഗ്രാമക്കാരോട് കാട്ടിയ കരുണയില്‍
അഭിമാനം കൊള്ളുന്നു.
എങ്കിലും കുപ്പികളിലെ മിനറല്‍ വാട്ടര്‍ ദാഹമകറ്റുമ്പോള്‍
മതിവരാത്ത ദാഹം തീര്‍ക്കുവാന്‍ കഴിയാതെ ജീവിതം യാത്ര ചൊല്ലുന്നു!

കയ്യിലെ പണത്തില്‍ ജീവിതം "അടിപൊളി സ്റ്റൈല്‍”ആക്കി
ഒടുവില്‍ വന്ന വഴിയെ വന്ന രീതിയില്‍ യാത്രയയപ്പ്!

ശരീരം മണ്ണിലര്‍പ്പിയ്കകുമ്പോള്‍,
മണ്ണ് മണ്ണോട് ചേരുമ്പോള്‍,
ഹൃദയെ വീണ്ടും മിടിയ്ക്കുന്നത് നഗരത്തന് വേണ്ടിത്തന്നെയാണ്!


Friday, June 15, 2012

ആശംസകളുടെ ഓര്‍മ്മയ്ക്കുമേല്‍ ഒരു പിടി വാടാമലരുകള്‍




മഴക്കാല സന്ധ്യയുടെ അവസാന നിമിഷങ്ങള്‍
പിന്നിലേയ്ക്കോടി മറയുമ്പോള്‍...

ഒരു സംസ്കാര ഭൂമിയുടെ അവസാന ശേഷിപ്പ്
മണ്‍മറഞ്ഞേകയാകുമ്പോള്‍...

വര്‍ഷകാലത്തിന്‍ കൊടിതോരണങ്ങളില്ലാതെ മഴത്തുള്ളി
യാത്രയ്ക്കൊരുങ്ങി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍...

മഞ്ഞുകാലം പങ്കേകി വളര്‍ത്തിയ മഞ്ഞിതാ
സൂര്യനാല്‍ തഴുകിമാറ്റുമ്പോള്‍...

ഈ കൊച്ചു ജീവന്റെ ആദ്യവഴിത്തിരിവനേകുന്നു മംഗളാശംസ...


Thursday, June 14, 2012

എന്താശംസിക്കും നാം ?



വിവാദങ്ങള്‍ക്കും സംവാദങ്ങള്‍ക്കുമായി ചാനലുകള്‍ മുഷിഞ്ഞ് നടന്നപ്പോഴാണ് വിങ്ങിപ്പൊട്ടാന്‍ നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന ഡാം അവരെ  മാടിവിളിച്ചത്. പൊട്ടിച്ചും പൊളിച്ചും ഇഴകീറിപ്പരിശോധിച്ചിട്ടും കിട്ടിയത് സുര്‍ക്കിയും സിമന്റും മാത്രം. അതിനിടയില്‍ ചില ജന്മങ്ങളുടെ മൌലികാവകാശം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുകയല്ലേ!..
അത് മനുഷ്യാവകാശത്തിന്മേലുള്ള കടന്ന് കയറ്റമല്ലേ!...

ഒടുവില്‍ ചോദ്യങ്ങളുടെ കീറാമുട്ടികള്‍ വീണ് ജലബോംബിന്റെ ഊറ്റം കെട്ടുപോയതോ അതോ പരിഹാസങ്ങള്‍ക്ക് പാത്രമായിത്തുടരുന്നതോ. പൊട്ടും പൊട്ടില്ലെന്നും പറഞ്ഞ് നാളിനിയെത്ര പോകും. ഇനിയും ക്രിസമസും ഓണവും വിഷുവും കാണാനുള്ള ഭാഗ്യം ഡാമിനുണ്ടാകുമെങ്കിലുണ്ടാകട്ടെ. അതുപോലെ കുറെ ജന്മങ്ങളുടേയും... അതല്ലാതെ നമുക്കെന്താശംസിക്കാനാവും!!!



Wednesday, June 13, 2012

എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ ലാസ്റ്റ് ബെഞ്ച്


ബ്ലാക്ക് ബോര്‍ഡിലെ മാഞ്ഞ അക്ഷരങ്ങള്‍...
ബെഞ്ചിലെ മഷിമങ്ങാത്ത വിരല്‍ഛായങ്ങള്‍ ...
ക്ലാസ്സ് റൂമിലെ നനഞ്ഞ തറയിലെ ചുരുണ്ട കടലാസ്സുകഷ്ണങ്ങള്‍...
വെട്ടിയപ്പോള്‍ തട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ പെന്‍സില്‍ തൊലികള്‍..
മായ്ക്കാന്‍ വേണ്ടി വരച്ച് വരച്ചിരുന്നപ്പോള്‍
ബുക്ക് ബൈന്റിനുള്ളില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന റബ്ബര്‍ കഷ്ണങ്ങള്‍...
തല്ലുകൊണ്ടപ്പോള്‍ കൈവലിച്ചപ്പോള്‍,
ബാക്കി തല്ലേറ്റുവാങ്ങിയ ബെഞ്ച്...
ഇവരായിരുന്നു അവളുടെ കൂട്ടുകാര്‍!

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ലാസ്റ്റ് ബെഞ്ച് അവള്‍ക്ക വല്ലാത്ത സുരക്ഷിതത്വം നല്‍കിക്കൊണ്ടിരുന്നു...



Monday, June 11, 2012

തുടരുന്നു....


കിളച്ചു പരുവമാക്കി - സ്വസുന്ദര ജീവിതത്തിന്
വിത്ത് വിതച്ചു - പ്രതീക്ഷകളുട പാലം കടക്കാന്‍
ഇടവളമിട്ടു - ആകാംക്ഷയ്ക്കൊത്ത നിലവാരത്തിനായ്
കള പറിച്ചു - ആഗ്രഹങ്ങള്‍ക്ക് താങ്ങാകാന്‍
ഞാറ് നട്ടു - സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് ചട്ടക്കൂടേകാന്‍
പരുവമായി- മനസ്സ് തുള്ളിച്ചാടി

ഒടുവിലിതാ വീട് കീശയിലായി. ജീവിതം
കാല്‍ക്കലായി. ഭൂതകാലസ്മൃതികളിലൂറ്റെകൊണ്ട് ഒടുവിലയാളും മനസ്സില്‍ വിളദായിനി കലക്കി ഒരു ഹാപ്പി ജേര്‍ണിയ്ക്ക് പോയി. ആ സ്ഥലം അത്രമാത്രം ഇഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടോ എന്തോ പിന്നീട് തിരിച്ചുവരവുണ്ടായിട്ടില്ല.




Saturday, June 9, 2012

കൊലപാതകം തരം തിരിയ്ക്കാമോ?



പോലീസ് വിലങ്ങുവെച്ച്  കൊണ്ടുപോയി. ഇന്നലെ രാത്രിയായിരുന്നത്രേ സംഭവം. കൊലക്കുറ്റമല്ലേ - സ്വന്തം അതും സന്തം അനിയന്റെ! ചുറ്റും കൂടിയവര്‍ പിറുപിറുത്തു.. അവന്റെ ജീവിതം പോക്കാ.ചുരുങ്ങീതൊരു ജീവപര്യന്തെങ്കിലും കിട്ടും.
കുത്തിക്കൊല്ലുക മാത്രല്ല , ശരീരത്തില് മൊഴുക്കെ പൊള്ളിയ പാടുമൊണ്ട്. ചത്തെന്നൊറപ്പാക്കാന്‍ ഇരുമ്പ് വടികൊണ്ട് തലയ്ക്കട്ടടിച്ചെന്നാ കേള്‍ക്കണെ... ഓന്റെ ഒരു ധൈര്യേ! പൂര്‍വ്വ  വൈരാഗ്യത്തിന്റെ പേരില് ഇങ്ങനെ കൊല്ലാമോ... കര്‍ത്തയുടെ അഭിപ്രായ പ്രകടനം തൊടര്‍ന്നോണ്ടിരുന്നു.

അപ്പോള്‍ ഓന്റെ വയറ്റീന്നൊരു വിളി - ഭ്രൂണഹത്യ പാപമാണ്, കൊന്നിട്ട് നിര്‍ദയയോടെ പൊള്ളിപ്പുകയിക്കുന്നത് പാപമാണ്, കൊന്നിട്ടൊളിപ്പിയ്ക്കണതും അതിലേറെ പാപമാണ്, അതോടൊപ്പം മനിഷ്യന്മാരെ കൊന്നാലേ പാപമൊള്ളു എന്ന നിയമവും നിയമവിരുദ്ധമാണ്. ഭൂമീടെ അവകാശികളെടെ അവകാശം ചോദ്യംചെയ്യപ്പെട്ടാല്‍ പരാതി നല്‍കാന്‍ കോടതിയേ ഇല്ലാത്തത് ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന്റെ ധ്വംസനമാണ്.വയറ്റിലിന്നലെ ചൂടുകല്ലേല്‍ കിടന്ന് പൊള്ളി, ദേഹം മുഴുവന്‍ നീറിപ്പുകയേണ്ടി വന്ന പാതി ജീവന്ള്ള കോഴിമുട്ട പറഞ്ഞു
അതൊക്കെക്കൂടിയാലെത്ര വര്‍ഷം താന്‍ ജയിലഴിയ്ക്കുള്ളില്‍ക്കിടക്കേണ്ട വരും..!

Saturday, June 2, 2012

ഒരു തകര്‍ന്ന ഗെറ്റ് ടുഗദറിന്റെ കഥ അഥവാ സൌഹൃദം മറന്ന(?) കൂട്ടുകാരുടെ കഥ



        പത്താം ക്ലാസ്സിലെ വെക്കേഷന് ചെയ്യാം എന്ന കരുതി വെച്ചവയുടെ കൂട്ടത്തിലാദ്യ സഥാനം ശ്രീ ശാരദാ ദേവി ശിശുവിഹാര്‍ യു പി എസ് (എസ്.എസ്.ഡി.ശിശുവിഹാര്‍) യിലെ ഗെറ്റ് ടുഗദറിനായിരുന്നു. ഗൃഹാതുരത ചിക്കിച്ചികയുമ്പോഴൊക്കെ മനസ്സ് ചെന്നെത്തുന്നത് സ്ക്കൂളിന്റെ  പടിവാതിലില്‍ തന്നെയായിരുന്നു. ഏപ്രില്‍ അവസാനത്തോടെ ഈ ആഗ്രഹം ശക്തമായിടത്താണ് കഥ ആരംഭിയ്ക്കുന്നത്.

          പത്തിലെ പുസ്തകങ്ങളും ബുക്കുകളും വലിയ ബാഗിലാക്കി തട്ടിനുമുകളിലേയ്ക്ക്  വെച്ചുവെങ്കിലും കാലമിത്രയുമായിട്ടും മനസ്സിലെയും ഷെല്‍ഫിലെയും അപഡേറ്റുകളിലൊന്നാം സ്ഥാനം ഓട്ടോഗ്രാഫുകള്‍ക്കു തന്നെയായിരുന്നു. മറ്റെല്ലാ സ്ക്കൂളുകളും സമ്മാനിച്ച വേദനയ്ക്ക് പരിഹാരമെന്നോണം മനസ്സിലെ മുറിവുണക്കുന്നതും എസ്.എസ് ഡി യിലെ ഓട്ടോഗ്രാഫ് ബുക്ക തന്നെയായിരുന്നു. ആ ബുക്കുകളിലെ പേജുകളോരോന്നും എന്നോടെന്നും സൌഹൃദം വെച്ചു പുലര്‍ത്തി. കാലം ഭ്രമണം ചെയ്യുമ്പോള്‍ കാലഹരണപ്പെടുന്ന നമ്പറുകളായിട്ടും ഞാനോര്‍മ്മപുതുക്കിയത് സ്ക്കൂളിന്റെ പുതുമ നഷ്ടപ്പെടാത്ത  ഓര്‍മ്മകളിലൂടെയായിരുന്നു.


          സ്ക്കൂളെനിയ്ക്കു സമ്മാനിച്ച വിലമതിയ്ക്കാനാകാത്ത ജീവിതസമ്പത്തുകള്‍ (സ്ക്കൂള്‍ പത്രം, സ്ക്കൂള്‍ റേഡിയോ, സ്പന്ദനം ശബ്ദമാസിക, സ്ക്കൂള്‍ തപാലാഫീസ്, കൃഷിപാഠങ്ങള്‍, ഇവയിലെല്ലാം അദ്ധ്യാപകര്‍ക്കൊപ്പം തന്നെ പ്രാധാന്യം ലഭിയ്ക്കുന്ന കുട്ടികള്‍) എന്നെ ഊന്നുവടികളില്ലാതെ ഉറപ്പിച്ചു നിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ എന്റെ നട്ടെല്ല് നിവര്‍ന്ന് തന്നെ നില്‍ക്കുന്നതിന് കാരണം ഈ വിദ്യാലയം തന്നെയാണെന്ന് പലവേദികളിലും ഞാന്‍ മടികൂടാതെ പറഞ്ഞു. പിന്നീട് മത്സരവേദികളില്‍ കണ്ടുമുട്ടുന്ന എന്റെ ശിശുവിഹാര്‍ കൂട്ടൂകാരില്‍ പലരും ശിശുവിഹാറിനെ അത്രമേല്‍ സ്നേഹിയ്ക്കുന്നില്ലെങ്കിലും അതിനുമേല്‍ കടന്നാക്രമണം നടത്താന്‍ ഞാന്‍ തയ്യാറല്ല.മനസ്സ് തുറന്ന് സ്നേഹിയ്ക്കുന്നവര്‍ക്ക് മാത്രമേ ശിശുവിഹാര്‍ ഗേറ്റ് തുറന്ന കൊടുക്കുമായിരുന്നുള്ളു എന്ന എന്റെ ധാരണ തെറ്റ് ആയിരുന്നുവെന്ന് ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നതിന്റെ കാരണം കൂടിയാണീക്കഥ.

          ഈ സമയത്താണ് അറിവിന്റെയും, സൌഹൃദത്തിന്റെയും, പ്രതികരണത്തിന്റെയും, കണ്ടെത്തലിന്റെയും  മേഖലകള്‍ പരക്കെ തുറന്നിടുന്ന സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കിങ്ങ് സൈ‌റ്റുകളിലൂടെ ശിശുവിഹാറിലെ ചില സുഹൃത്തുക്കളെ കാണുവാനിടയായത്.

          ആഹ്ലാദത്തിന്റെ അതിര് കാണാതെ റിക്വസ്റ്റുകളയച്ചപ്പോള്‍ അതിരിന്റെ അതിര്‍ത്തി വീണ്ടും വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ച് എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ മറുപടിയേകി. അങ്ങനെ ഗെറ്റ്ടുഗദര്‍ ചര്‍ച്ചയായി.അതിന് നല്ല പ്രതികരണം ലഭിച്ചു. മേയ് പന്ത്രണ്ടാം തീയതി ചര്‍ച്ച നടത്തിയപ്പോള്‍ പതിനാലിന് സ്ക്കൂളില്‍പ്പോയി ഗെറ്റ് ടുഗദറിറിന്റെ കാര്യം സംസാരിച്ച് ഡേറ്റ്  ഫിക്സ് ചെയ്യുവാനും തീരുമാനിച്ചു. ഹൃദയത്തിനുമേലെ പരന്ന ആഹ്ലാദത്തിന്റെ പാലാഴിയ്ക്കുമേല്‍ നീന്തിത്തുടിച്ച മനസ്സ് ഓര്‍മ്മകളിലേയ്ക്ക് ഊളിയിടാന്‍ വെമ്പിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

          പതിമൂന്നിന് വിളിച്ചപ്പോള്‍ പിറ്റേന്ന് വരാമെന്നു സമ്മതിച്ചു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഒന്നുകൂടെ ഉറപ്പിനായ് വിളിച്ചപ്പോള്‍ ട്യൂഷനുണ്ടെന്നും, ഇന്ന് വരാനാവില്ലെന്നും മറുപടി. പതിനൊന്നാം ക്ലാസ്സിലേയ്ക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിനായ് ട്യൂഷന്‍ ക്ലാസ്സിലേയ്ക്കോടിയ കൂട്ടുകാരെ വിമര്‍ശിക്കുവാനോ നാളെ സ്ക്കൂളിലൊന്ന് വന്നിട്ട് പോയാല്‍ പോരെ എന്ന ചോദിയ്ക്കുവാനോ മൂന്ന് വര്‍ഷം പഴകിയ സൌഹൃദത്തന് ശക്തി പോരായിരുന്നു. പിന്നീടൊരിയ്ക്കല്‍ സ്ക്കൂളില്‍ വന്ന് ഡേറ്റ് ഫിക്സ് ചെയ്യാം എന്നായി മറുപടി.

          പിന്നീട് ഗെറ്റ് ടുഗദറിന് അല്‍പ്പം താത്പര്യമുള്ള  രണ്ട് പേര്‍ 16 ന് വരാമെന്ന് സമ്മതിച്ചു. 14ന് അവര്‍ക്ക് സമയമില്ലാത്തതിനാലല്ലേ എന്നോര്‍ത്ത് 16ന് ഞാന്‍ റെഡിയായി. ഒന്നുകൂടി വിളിച്ചപ്പോള്‍ മറുപടി കിട്ടി. മനസ്സ് ചിതറിത്തെറിച്ചു. ഒരാള്‍ക്ക് ആധാറിന് ഫോട്ടോ എടുക്കുവാന്‍ പോകണം മറ്റൊരാള്‍ക്ക്  വീട് മാറ്റം.

          അമ്മ പറഞ്ഞു ഇനി ടീച്ചറിനെ വിളിച്ച് 21 ന് സമ്മതമാണോ എന്നു അന്വേഷിയ്ക്കാന്‍ . ടീച്ചര്‍ സ്ക്കൂളില്‍ കൂടാനനുവാദം നല്‍കി.  17നും 18നും ഓട്ടോഗ്രാഫിലെ പേജുകളിലെ നമ്പര്‍ കണ്ടെത്തിയും, കിട്ടിയ നമ്പറുകാരില്‍ നിന്നും മറ്റുള്ളവരുടെ നമ്പര്‍ ചോദിച്ചും ,ഫോണ്‍ എടുക്കാത്തവര്‍ക്ക മെസ്സേജയച്ചും, നോക്കി. അങ്ങനെ  ഇരുപതോളം പോരൊത്തു. ഗെറ്റ് ടുഗദറിന് എല്ലാവര്‍ക്കും സുസമ്മതം. ഇരുപതാം തീയതി വിളിച്ച് ഓര്‍മ്മിപ്പിയ്ക്കാമെന്നും പറഞ്ഞ് സന്തോഷമായുറങ്ങി. പിറ്റേന്നായപ്പോള്‍ ഉറപ്പായും വരുമെന്ന് ഞാന്‍ കരുതിയ കൂട്ടുകാര്‍ ട്യൂഷനും, തയ്യലും, വെക്കേഷന്‍ ക്ലാസ്സും യാത്രയുമൊക്കെയായി ബിസിയാണത്ര! ഹാ എന്തേലുമാകട്ടെ !! ഇരുപതാം തീയതി വിളിച്ചപ്പോളാകട്ടെ 10 പേര്‍ ഉറപ്പായുമുണ്ടാകുമെന്ന് മറുപടി കിട്ടി.

          21 ന് ഞാന്‍ റെഡിയായി, ക്യാമറയുള്‍പ്പെടെയെല്ലാമെടുത്തു വെച്ചു. ഒന്നുകൂടെ വിളിച്ചു . അപ്പോള്‍ അ‍ഞ്ച് പേരെ മാത്രമേ കിട്ടിയുള്ളു. പിന്നീടുണ്ടായതെല്ലാം യാന്ത്രികമെന്നോണമാണ് ഞാന്‍ കേട്ടത്. ഞാനാദ്യം വിളിച്ചപ്പോള്‍ പനിയും ഛര്‍ദ്ദിയുമായി ഹോസ്പ്പിറ്റലിണെന്ന് ഒരാള്‍. അവള്‍ക്ക് പനിയായതിനാല്‍ ഞാനുമില്ലെന്നുമെനിയ്ക്കും പനിയാണെന്നും മറ്റൊരാള്‍... 10ല്‍ ആയിട്ടും എന്നോട്  മിണ്ടുവാനമ്മയെ ഏല്‍പ്പിച്ച് മറ്റൊരു വിരുതനൊളിച്ചോടി. കാരണങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുന്നതില്‍ വൈദഗ്ധ്യം നേടിയ മാതാപിതാക്കളും കുട്ടികളും എന്നെ വരുന്നില്ലെന്നറിയിച്ചു. വിശ്വാസയോഗ്യമായ കാരണങ്ങള്‍ കുറവായിരുന്നുവെങ്കിലും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറ്റൊരിക്കല്‍ കൂടാമെന്ന് ഞാനും പറഞ്ഞു. അതെ, ആ വിദ്യാലയത്തിന്റെ കൂട്ടുകാരിലൂടെ ഞാന്‍ ഉയര്‍ത്തിക്കെട്ടിയ നിലകളോരൊന്നും നിലതെറ്റുകയാണ്...

          അവസാനം വരുവാന്‍ തയ്യാറായി രണ്ട് പേര്‍ മാത്രം. അതിലൊരാളും ആരുമില്ലാത്തതിനാല്‍ പരിപാടിയില്‍ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുമാറി. ഇനിയൊരിക്കല്‍ പരിപാടി വെച്ചിട്ടെന്ന അറിയിച്ചാല്‍ മതിയെന്ന ഉത്തരവുമായവന്‍.

          ഞാന്‍ മുഖം തന്നെ മറന്ന് പോയി, വെറുതെ വിളിച്ചപ്പോള്‍ കിട്ടിയ, ഒന്നൊത്തുകൂടാനെന്നേക്കാളേറെ ആഗ്രഹിച്ച ,എന്നോടേറെ മിണ്ടിയ, മറ്റൊരു ഡിവിഷനിലെ  അഖിലെന്ന കൂട്ടുകാരനില്‍ മാത്രമാണ് വറ്റാത്ത സൌഹൃദം ഞാന്‍ കണ്ടത്. ഈ ഗെറ്റ് ടുഗദറില്‍ നിന്നെല്ലാവരും പിന്മാറിയെന്നും പിന്നൊരിയ്ക്കല്‍ കൂടാമെന്നും, ഞാനും ഈ ഗെറ്റ് ടുഗദര്‍ ഏറെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നെന്നും  പറഞ്ഞ് കോള്‍ നിര്‍ത്തിയ ഞാന്‍ നിന്റെ ആഗ്രഹത്തിന് വിലങ്ങുതടിയായിയെങ്കില്‍ ക്ഷമിയ്ക്കുക.

  • സൌഹൃദത്തിന്റെ ആഴം  എത്രമേലഗാധവും, വിസ്തൃതവുമാണെങ്കിലും പിന്നീടൊരിയ്ക്കല്‍ കണ്ടുമുട്ടുവാനും, കൂട്ടായ്മയില്‍ പങ്കെടുത്ത് സൌഹൃദം പങ്കിടുവാനും തയ്യാറല്ലെങ്കില്‍ ഓട്ടോഗ്രാഫില്‍ അവരെഴുതിയ വാക്കുകള്‍ പോലെ ആ സൌഹൃദം അര്‍ത്ഥ ശൂന്യമാണ്.
  • വിശ്വാസയോഗ്യമല്ലാത്ത കാരണങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് ഒളിച്ചോടുന്ന ഓരോരുത്തരും നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് കണ്ടുമുട്ടലിന്റെ രസവും, പങ്കുവെയ്ക്കലിന്റെ ആഹ്ലാദവുമാണ്.
  • സംഘാടകന്റെ മനസ്സ് തിരിച്ചറിയാത്ത പ്രതിനിധികള്‍ ഹൃദയശൂന്യരാണ്.
  •  ഭൂതകാലം നല്‍കിയ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കുമേല്‍ കളങ്കം ചാര്‍ത്തുന്ന സുഹൃത്തുകളെയല്ല ഒരു സ്കക്കൂളിനാവശ്യം.

പരിപാടി ചീറ്റിയതറിഞ്ഞ് എല്ലാവരും നിന്നെപ്പോലയല്ല അവര്‍ക്ക വേറെ പണിയുണ്ടെന്ന പറഞ്ഞൂ ഒരാള്‍!ഞാന്‍ തുറന്നു സമ്മതിയ്ക്കുന്നുവെന്റെ പരാജയം. പക്ഷേ! ഇനിയിതാവര്‍ത്തിയ്ക്കില്ല തന്നെ.